آدم خونه به دوش

پذیرش
نویسنده : نیما آذرآیین - ساعت ۱:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱٠/۱۳
 

آدم ها باید یاد بگیرن که همدیگه رو همون طوری که هستند بپذیرند. یکی از بزرگترین اشتباهات عمرم این بوده که کسی رو به خاطر چیزی که می خواست بشه دوست داشتم نه به خاطر اونی که بود. به تازگی یک شعر گذاشتم توی وبلاگ با این بیت که:

با خوب و بدت اگر کسی در گیر است - - - ای کاش به عشق هرچه هستت باشم

خب البته همین هایی که هست، پذیرفتنی ترین و خواستنی ترینش می کنه برای من

پس می خوام که همین ها بماند

من زنده شدم تا تو همین ها باشی - - - در اوج به افتخار تنها باشی
تا اوج اگر سراب هایی دیدی - - - سیراب از آب شور دریا باشی
تا اینکه تب دست مرا دریابی - - - بی  دغدغه از داغی سرما باشی
تا لشکر غم همیشه مغلوب شود - - - هر لحظه به خنده ات محیا باشی
هر چند که این زمانه سخت است و خشن - - - تو مایه ی ناز و حال رویا باشی
تا بوی تنت عمر کسی باشد و تا - - - آزادی یک نفر ز دنیا باشی
امروز اگر سختی افزون دارد - - - مایل به رسیدن به فردا باشی
آری گل من کلام کوتاه کنم - - - من زنده شدم تا تو همین ها باشی