آدم خونه به دوش

عید
نویسنده : نیما آذرآیین - ساعت ۱٢:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/٢٦
 

بزرگی آدما به اینکه زمان حیاتشون کشف بشن نیست. البته آدمای متفکر و بزرگ خیلی وقتا حتی موقع حیاتشون هم مورد توجه بودند. اما از اونجایی که علوم روز به روز بیشتر پیشرفت می کنند، اینکه حرفای یه آدم بعد از حدود ١۴٠٠ سال هنوز نه تنها کهنه نیست، بلکه هنوز تازه و پویاست، نشانی از بزرگی غیر قابل وصف اون بزرگه.

امروز بعد از خوندن مطلب مهاجرت از محمدرضا، خیلی به فکر فرو رفتم که جا داره ازش تشکر کنم که من رو به فکر فرو برد. داشتم فکر می کردم که آیا ما وظیفه داریم ایرانی باشیم یا نه. نه به خاطر اینکه از زیر بار مسئولیت ایرانی بودن شونه خالی کنم. اما وقتی فکر می کردم که وقتی یه کاریکاتوریست دانمارکی به مقدسات این همه مسلمان توهین می کنه، همه ی جهان مسلمان یکی می شه و کار به ملیتش نداره. آخه این دهکده جهانی در کل گاهی به صورت گروهی مبادی مشترکی داره. اما اونچه بیشتر من رو به فکر فرو برد این بود که اگر به حضرت محمد (ص) اهانتی بشه این همه مسلمان اعتراض می کنند. اما وقتی این به صورت گسترده و روزمره هر روز به حضرت عیسی مسیح (ع) و یا موسی (ع) توهین های بیشرمانه ای می شه، وظیفه ی من چیه؟