آدم خونه به دوش

آرامش نسبی
نویسنده : نیما آذرآیین - ساعت ۱٢:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/۳
 

خب آرامش هم مراتبی داره. مثل خوشبختی، آدم ها همیشه دنبالشن. اما یادمون باشه که خوشبختی یه مقصد نسیت بلکه مسیریه که ما طی می کنیم. همین که مسیر زندگی رو به خوبی بگذرونی، خوشبختی و آرامش همراهته. نباید منتظر یه اتفاق خاص بود که ناگهان خوشبختی بخوره تو صورتت نیشخند. وقتی این شعر رو می گفتم، احساس آرامش می کردم. آرامش نسبیه، مثل سرما و گرما. گاهی می گیم خیلی هوا گرمه اما فقط در اصل داریم اون رو با یه روز دیگه مقایسه می کنیم. آرامش مطلق و خوشبختی مطلق در دنیای ما وجود نداره. چون این دنیا دنیای نسبیته. پس آرامش هم نسبی می شه. دارالقرار سرای آخرته و اونجاست که همه احساسات مطلق می‌شه، خوشبختی مطلق در بهشت و بدبختی مطلق در جهنم. اما از اینا گذشته وقتی داشتم این شعر رو می گفتم. نسبت به چند هفته ی اخیر واقعا خیلی احساس آرامش داشتم.

به امید روزی که همه در بهشت به آرامش مطلق برسیم

امشب از چشم تو صد شور به قلبم بارید - - - نور خوش منظره مهر به چشمم تابید
از نگاهت که چو یک  معجزه پر معنا بود - - - هستی ام رنگ به رنگ ملکوتت را دید
مثل یک حادثه ناگاه شدم مبهوت از - - - حس آرامش تو که تب من می کاهید
 چونکه می خواستم این حس به غزل نقش کنم - - - ذهن من در پی یک واژه برتر کاوید
واژه ها بی سر و پایند که گلواژه تویی - - - پس همین بس که غزل پیش تو سر خوابانید